|
Door DONOVAN VAN HEUVEN
EDE
●
Daar komt hij aan gerend! De laatste meters van zijn wedstrijd. Zijn oranje
shirt strak om zijn borst geklemd. Salomon Kalou had dolgraag in zijn schoenen gestaan!, waait zijn
stemgeluid de frisse lucht in.
Als Henk Borgmeijer
het ritme van zijn woorden over kon brengen op zijn benen, dan had hij alle
deelnemers in Ede zijn hielen laten zien. Borgmeijer is wat je zegt een
prater. Niet om een woord verlegen. Het type dat je een woord geeft en
waarvan je er twintig terugkrijgt. Of sterker, waarvan je er tientallen
krijgt zonder zelf een woord te geven. Zoals tijdens de Edese
Horaloop.
De Dalfsenaar is speaker van dienst en heeft zich
bijna een jubileum aangepraat. Bijna, want dit jaar is zijn 24ste editie in evenzovele jaren.
Op de vraag of hij nooit is uitgepraat, reageert Borgmeijer gevat.
Zoals het een spraakwaterval betaamt. Ik geniet hiervan. Wil je me soms weg
hebben? Ik heb iets met sport in het algemeen en atletiek in het bijzonder.
Ik ben atletiektrainer geweest en mijn zonen zijn ook in het wereldje bezig.
Het is een mooie sport.
Hij slaat de woorden losjes en in een stevige tred om ieders oren.
Het is nog net geen rap. Borgmeijer begeleidt de nummer ้้n net zo
gloedvol als de nummer 120.
Iedere deelnemer verdient een warm onthaal. Ik noem bijvoorbeeld zijn of
haar naam, de verstreken tijd en kijk goed om me heen. Als iets opvalt, neem
ik dat direct mee. Stel dat een
atleet zich met een verbeten gezicht naar de finish werkt, dan ben ik niet te
beroerd diegene over de streep te schreeuwen.
Het deelnemersveld loopt bij de door atletiekvereniging Climax georganiseerde
Horaloop uiteen, dus ook de krachtsverschillen.
Het duurt soms even voordat de volgende deelnemer de finish in het vizier
krijgt. De zestigjarige speaker benut deze momenten niet om even op adem te
komen.
Nee, er moet vooral gepraat worden. De digitale encyclopedie Wikipedia biedt voor die momenten uitkomst. Het is
heel simpel, merkt Borgmeijer op. Ik toets de datum van de wedstrijddag
in, in het geval van de Horaloop 26 november.
En dan krijg ik een overzicht van allerlei dingen die ooit op een 26 november
zijn gebeurd. Dat kan ik dan mooi gebruiken voor die momenten.
Zo valt er te melden dat de dames Snip en Snap, na veertig jaren van
vruchtbare samenwerking, op 26 november 1977 voor het laatst optraden en dat
de Nederlandse wereldkampioen schaken Max Eeuwe in
1981, op 26 november, op tachtigjarige leeftijd het leven liet. Het wachten
op je favoriete loper wordt zo beloond met een portie vaderlandse
geschiedenis.
De voorbereidingen van de Dalfsenaar ontstijgen de
wedstrijd. Er bestaat een cursus wedstrijd speaken,
geinitieerd door de KNAU, de Nederlandse
atletiekbond.
Borgmeijer beschouwt zijn metier eerder als een
kunst.
Op de cursus leer je dat je niemand mag beledigen en dat je juist
taalgebruik bezigt, dat moge duidelijk zijn. Maar speaken
leer je niet via een dagje cursus. Het moet je liggen. Je moet snel op dingen
kunnen reageren en creatief zijn. Speaken kun je of
kun je niet.
De vraag of Henk Borgmeijer tot de speakerstop van Nederland behoort,
ontvangt de man met de microfoon in eerste instantie met valse
bescheidenheid. Wennend aan het idee spreekt hij zich vervolgens toch uit.
Als de spoeling dun is, ben je al snel een topper. Ik heb bijvoorbeeld
Nederlandse kampioenschappen indoor, baan en cross gespeakt. Dat doe je niet als je over je woorden
struikelt.
|
|
|
|
